از متن کتاب:
خرسندم که با نوشتن این یادنامه، یاد بزرگان و گذشتهگان را با ارجگذاری تمام گرامی میدارم. یاد آوری از رفتهگان رسالت هر انسان آگاه هر جامعه است، چه جوامعی پیشرفته باشد، چه عقب مانده. انسانهای رسالتمند و آگاه نخست باید با دید ژرف و فکر روشن خویش گذشتهٔ گذشتهگان خود را آن طوری که گذشته است مرور نمایند و از کارنامههای خوب و بد آنها درس وعبرت گرفته و بعد صادقانه آن عملکردها را در گذر تاریخ به تصویر بکشند.
در اینجا در آغاز سخن شایان ذکر میدانم که نگارنده هرگز به اصطلاحاتی چون تبار خاص و نژاد خاص باوری ندارم و به اصل و نسب خود افتخار نمیکنم. همیشه به انسانیت و چگونه انسانی زیستن انسانها میاندیشم. از نظر من مانند دیگر انسانهای دیگر اندیش که انسانی می اندیشند، تبار اصیل و نژاد اصیل اصلاً وجود ندارد. انسانها با گذشت قرنها در اثر مهاجرتها و دهها عوامل طبیعی و اجتماعی بارها باهم آمیزش نموده اند و هویتهای جدید را شکل دادند و در ویرانههای تمدنهای گذشته فرهنگها و تمدنهای نو را بنأ نهادند، تاریخ و فرهنگ دوران خود را ساختند و رفتند.
